Łucja

"a nie wahaliście się nadać dziecku imię z książki?" - pojawiały się takie pytania. Wiele osób imię Łucja kojarzy przede wszystkim z Narnią. Dla mnie też było to ważne skojarzenie, ale nie jedyne. Kojarzyło mi się też z tym grudniowym świętem, nie naszym bo szwedzkim. Żartowaliśmy sobie, że co roku 13 grudnia będziemy rytualnie odwiedzać Ikeę. Tak nie dzieje się, na szczęście, choć gdyby organizowali tego dnia ten przemarsz ze świecami, to kto wie:).

Imieniny Łucji nie są jakoś hucznie świętowane w naszym domu. Znikają pod naporem atrakcji około świątecznych ("a od kogo ten prezent?" - spytało dziś rano moje zdezorientowane dziecko, wyciągając z kolorowej torebki kolorowankę). Ale ten dzień zawsze mnie wzrusza. Bo pamiętam 13  grudnia niedługo przed jej narodzinami. Pamiętam to czekanie. Ile w tym było światła - mimo, że był to grudzień, gdy przez bite 3 tygodnie nie wyjrzało ani na chwilę słońce (serio!) i mimo tego, że Kuba poleciał wtedy  do Gruzji. Pamiętam takie spokojne wieczory, gdy największym wydarzeniem były jej przewalanki w moim brzuchu. Trochę czasem tęsknię do takiej ciszy.

 Bo 4 imieniny Łucji to już inna bajka:) Trudno już za tym ognikiem nadążyć. A ponieważ rok temu prezentowałam tu pierwszy film z jej występami, niech i dziś tradycji stanie się zadość:)