Powoli staramy się wracać

Ale to nie takie proste. Przyczyną naszego milczenia w ostatnich miesiącach była postępująca dezorganizacja czasu i przestrzeni. Nawet w tym momencie, gdyby do sprawy podejść z zacięciem reporterskim, to krajobraz przestawia się następująco: jest 00:30, ojciec dzieci padł na kanapie, starsza siostra zasnęła 22:20, młodszy brat pół godziny później za to z rykiem bo coś go okrutnie zsypało i się drapie. W domu pobojowisko, brak obiadu na jutro a przewidziane wychodne do pracy, no i ja na posterunku. I to największe zdziwienie, bo przez ostatnie 1,5 miesiąca film urywa mi się koło 21.00. A to za sprawą nowego pasażera zalogowanego na pokładzie. Dzieci mówią o nim pieszczotliwie "nasz dzidziuś", ja nieco sarkastycznie "żelek" a przeklinając czasem w duszy "rzygulec". 

Młodzi, dziękuję, w formie.

Jak już to kiedyś pisałam, wszystko byłoby dobrze, gdy nie to, że wciąż;) mi niedobrze...Ale jest w końcu Nowy Rok, psia krew i trzeba się postarać.